عوامل روانشناختی:

مشارکت بشر در پدیده تصمیم- گیری روشن می باشد. عواملی از قبیل شخصیت تصمیم گیر، توانائی های او، تجربیات، درک، ارزشهاو تأثیر او مانند عوامل مهم در تصمیم گیری می باشند.

عوامل فرهنگی:

محیط دارای لایه های فرهنگی متعددی می باشد که به نام فرهنگ منطقه، فرهنگ کشور و فرهنگ جهانی خوانده می گردد. همچنین فرهنگ خود سازمان نیز بایستی در نظر قرار گیرد. این فرهنگها بر تصمیم فردی و یا سازمانی ما در قالب هنجارهای مورد قبول جامعه، رویه ها و ارزشها تاثیر می گذارند.

 

 

تصمیم گیری در شرایط اطمینان:

این نوع تصمیم گیری برای زمانی می باشد که کلیه متغیرهای موثر موجود در آن ثابت فرض شوند. به زبان دیگر تصمیم گیرنده نتیجه تصمیم را می داند. مدلسازی برای این شرائط از تصمیم گیری بیشتر بر اساس مدلهای ریاضی و مشخص مانند تجزیه و تحلیل هزینه-منفعت، مدلهای کلاسیک بهینه سازی، کنترل موجودی، برنامه ریزی خطی می باشد.

تصمیم گیری در شرایط عدم اطمینان:

این بخش خود به دو حالت تصمیم گیری در حالت عدم اطمینان کامل و تصمیم گیری در شرائط ریسک تقسیم میگردد.

تصمیم گیری عقلایی :

شما می توانید مطالب مشابه این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید

بدین معنی می باشد که بازیگر سیاسی با انتخاب روبروست. فرد در تصمیم گیریهای خود همواره تصمیماتی اتخاذ خواهد نمود که بهترین تصمیم ممکنه بوده و تصمیماتی می باشد که امکان و احتمال نیل به اهداف و مقاصد او را به حداکثر می رساند. در این سبک تصمیم گیری فرد از همه راه حل ها مطلع می باشد و می داند که هر تصمیمی به چه نتیجه ای می انجامد و می تواند نتایج حاصل از تصمیم گیری را بر حسب اولویت (بیشترین نفع) مرتب و سازماندهی کند تا با بهره گیری از یک استراتژی بهینه سازی حصول به اهداف را به حداکثر رساند، پس افراد در این سبک تمامی راه حل های ممکن را تعیین و ارزشیابی نموده و با تعیین عواقب هر یک از این راه حل ها بهترین راه حل را انتخاب می کنند.

سبک تصمیم گیری شهودی:

این سبک، فرایندی نا خود آگاه تصمیم گیری می باشد که درسایه تجربه های استنتاج شده به دست می آید. و مبنتی بر احساسات و یادگیری ضمنی افراد می باشد و الزاماً سوای تجزیه و تحلیل معقول اقدام نمی کند، بلکه این دو مکمل یکدیگراند. پس در این شیوه تصمیم گیرنده از یک رویه نظامند بهره گیری نمی کند و در هنگام اتخاذ تصمیم از تجربه و آگاهی های ضمنی خود سود می جوید.

سبک تصمیم گیری وابستگی:

پارکر و همکاران او  عقیده دارند که این سبک بیانگر عدم استقلال فکری و عملی تصمیم گیرنده و تکیه بر حمایتها و راهنمایی های دیگران در هنگام اتخاذ تصمیم می باشد و آگاهی های دیگران در هنگام این نوع تصمیم گیری تأثیر اساسی دارد پس در این شیوه تصمیم گیرنده متکی به عقاید دیگران بوده و تأثیر منفعلی دارد.

سبک تصمیم گیری آنی:

بیانگر شرایط اضطراری می باشد که فرد بدون پشتوانه فکری قبلی، بلافاصله در کمترین زمان ممکن تصمیم اصلی خود را اتخاذ می کنند. البته ممکن می باشد این شیوه تصمیم گیری معلول شرایطی باشد که برای مدیر ایجاد می گردد. البته بهره گیری از این سبک به معنی گرفتن تصمیمات خام و ناپخته نیست، زیرا در این شیوه نیز مدیر بر اساس تجربه و اطلاعاتی که دارد تصمیم گیری می کند.

سبک تصمیم گیری اجتنابی:

به عقیده پارکر و همکاران او این سبک به معنی، به تعویق انداختن تصمیم گیری در هنگام روبرو شدن با معضلات و طفره رفتن از واکنش نسبت به مساله رخ داده شده می باشد. در این شیوه تصمیم گیرنده تمایل دارد که از هر گونه اتخاذ تصمیم اجتناب کرده و تا حد امکان از جایگاه تصمیم گیری دوری جوید  به گونه ای که می توان گفت افراد از گرفتن تصمیم وحشت داشته و نگران عواقب تصمیم خود می باشند.

تصمیم گیری رفتاری:

هنگامیکه محدودیت های ذهنی و شعوری تصمیم گیرنده در تجزیه و تحلیل کامل مسائل عیان می گردد، و هنگامی که ناتوانی او در بهره گیری کامل از اطلاعات و در ترکیب، پردازش و اقدام آوری این اطلاعات تشخیص داده می گردد، زمانی که نظاره میگردد که اکثر مسائل دارای ماهیتی غامض و پیچیده می باشد، و سرانجام هنگامی که در می یابیم که لازمه جمع آوری و کسب اطلاعات، تحمل هزینه های سنگینی می باشد، سئوالی که طبیعتا به ذهن متبادر می گردد، آن می باشد که تحت این شرایط، اصولا برخورد یک مدیر با مسئله تصمیم گیری چگونه می تواند باشد و مدیر چگونه می تواند تصمیمی اتخاذ نماید که بهترین تصمیم باشد؟

برای دانلود متن کامل اینجا کلیک کنید